Latest Entries »

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

My Endless Drama…

 
เกือบปีครึ่งที่ไม่ได้เขียนไดอารี่ เพราะรู้สึกว่าทุกครั้งที่เขียนแสดงว่าต้องมีเรื่องไม่สบายใจ-*-
นั่งทำงาน นั่งเหม่อลอย ว้าวุ่นในใจ…
มันเหมือนกับว่า สิ่งนี้ใช่สิ่งที่เรารอหรอ ความสัมพันธ์ครั้งที่แล้ว และคนที่กำลังจะมาล่ะ  เราแน่ใจแล้วจริงๆหรอ?
ชีวิตนี้เกิดมาไม่ใช่เพื่อจะไปกับใครก็ได้นะ…ถึงไม่เพอเฟ็ค แต่เห็นบ้าบอแบบนี้ก็เลือกนะวุ้ย – -*
หากชีวิตต้องมีการเลิอก ตัวเองขอเป็น ‘คนเลือก’ ดีกว่าต้องเป็น ‘ตัวเลือก’ สำหรับคนอื่น…
ทำไมชีวิตถึงต้องไปเกี่ยวข้องกับคนมีพันธะตลอดเลย ไม่เข้าใจ? สุดท้ายก็ต้องเป็นเราทุกทีที่เดินถอยหนึ่งก้าว
หนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา ชีวิตผกผันขึ้นๆลงๆ แต่นี่ละหนอ ชีวิต Everything is possible!
ทุกสิ่งมีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบ แต่จบสวยไม่สวยยังไง เบื้องบนเท่านั้นคือผู้กำหนด…
เมื่อวานเราอาจเดินขึ้นบันไดปูด้วยพรมแดง  ใครจะรู้ว่าเดินๆอยู่วันหนึ่ง อาจจะโดนสะบัดพรมกลิ้งตกลงมาซะงั้น!
Drama ซะให้พอ…ถุยชีวิต!
อย่าไปโทษใคร อย่าไปร้องไห้ อย่าไปเสียใจกับดวง..โอกาสหรือโชคชะตา..ทุกสิ่งผ่านมาก็ผ่านไป
สิ่งที่ต้องคิดคือ จะเอายังไงกับชีวิตต่อไป
จะทำยังไงให้อยู่รอด…ทำยังไงจะอยู่ให้ได้ ด้วยตัวเอง…
 
ความฝัน…ยังเป็นเหมือนปุยเมฆ ที่พร้อมสลายเมื่อมีแดดมา
ตอนนี้มีความตั้งใจว่า ความฝัน คงไม่เป็นเพียงฝัน แต่มันจะเป็นรูปธรรม ที่จับต้องได้ ในเร็ววัน
 
เดินหน้าต่อไป…นู๋เบนซ์เอ๋ย…
 
สู้ สู้!
 
ลมหนาว…เช้ามืด…ใต้ฟ้าเมืองอันดามัน
4.38 a.m. Feb 14, 2010
Benz
 

 

เช้านี้ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่า

คำถามมากมายเกิดขึ้นในใจ…

เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ และฉันเองก็อาจจะไม่มีวันได้รู้

 

ลมต้นฤดูหนาวพัดมาแล้ว และมันก็พัดเอาเธอไปด้วย

และคงจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว….

 

มันเจ็บปวดนะ…ที่ต้องยอมรับความจริงที่น่าเศร้า

โดยยังไม่รู้ด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่า ทำไม และ เพราะอะไร?

แค่ลมพัดผ่าน…มันก็จะทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้เร็วขนาดนั้นเลยหรือ?

ทั้งๆที่ ไม่ถึง 48 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ทุกอย่างมันยังดีๆอยู่เลย

เจอแบบนี้…นอกจากจะตั้งตัวไม่ทันแล้ว มันยังทำใจยากจริงๆ

 

2 วันผ่านไป กินอะไรไม่ลงสักอย่าง…น้ำตาท่วมหมอน

อยากจะนอน อยากจะหยุดคิด อยากสงบสติอารมณ์ให้ได้

แต่ทุกครั้งที่หลับตา คำถามเดิมๆมันวนเวียนๆๆๆ…ไม่หยุดสักที

บรรยากาศข้างนอกยิ่งเงียบเท่าไหร่ ความคิดในหัวมันยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

 

ต่อให้ภายนอกจะดูเข้มแข็งยังไง แต่สุดท้ายฉันก็ยังเป็นผู้หญิง

ผู้หญิง มีแรงต้านทานความเจ็บปวดน้อยกว่าผู้ชาย

ถ้าผู้ชายเสียใจ จะไม่พูดหรือไม่แสดงออกมาซึ่งความอ่อนแอให้ใครเห็น

ในขณะที่ผู้หญิงเมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้าย

"น้ำตา"…จะเป็นทางออกเดียว ที่ทำให้ผู้หญิงรู้สึกดีขึ้น…

 

ตอนนี้ดีขึ้นมั้ย? ก็ยังไม่แน่ใจ เหมือนหัวมันตื้อๆ

บางครั้งเหมือนมันเบลอๆไม่ค่อยสั่งการ

สิ่งที่อยากทำที่สุดตอนนี้คือ อยากหลบไปไหนสักแห่ง ที่ไกลๆ

อยากอยู่กับเงียบๆลำพัง…เพื่อเรียกสติและหัวใจตัวเองกลับคืนมาอีกครั้ง

ต้องบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร ต้องรับได้ ต้องผ่านไปให้ได้

สักวันเมื่อดีขึ้นแล้ว…ตัวฉัน จะกลับมาเข้มแข็งยิ่งกว่าเดิม

 

ขอบคุณนะ…ที่เคยทำให้รู้สึกดีๆ

ขอโทษ…ที่ไม่สามารถทำให้มันดีแบบนี้ตลอดไปได้

และขอบคุณนะ…ที่เธอทำให้ เราแข็งแกร่งกว่าเมื่อวาน

benz 03.10 a.m. 11 Nov 2008

 

 
Ode my family / Artist by The Cranberries

 

Understand the things I say, don’t turn away from me,
‘Cause I’ve spent half my life out there, you wouldn’t disagree.
Do you see me? Do you see? Do you like me?
Do you like me standing there? Do you notice?
Do you know? Do you see me? Do you see me?
Does anyone care?

Unhappiness where’s when I was young,
And we didn’t give a damn,
‘Cause we were raised,
To see life as fun and take it if we can.
My mother, my mother,
She hold me, she hold me, when I was out there.
My father, my father,
He liked me, oh, he liked me. Does anyone care?

Understand what I’ve become, it wasn’t my design.
And people ev’rywhere think, something better than I am.
But I miss you, I miss, ’cause I liked it,
‘Cause I liked it, when I was out there. Do you know this?
Do you know you did not find me. You did not find.
Does anyone care?

Unhappiness where’s when I was young,
And we didn’t give a damn,
‘Cause we were raised,
To see life as fun and take it if we can.
My mother, my mother,
She hold me, she hold me, when I was out there.
My father, my father,
He liked me, oh, he liked me.

P.s. 

Although  where  you  are,

I’m  still  your  lovely  daughter

now  &  forever…

P.s.2 

I  feel  like  tonight  is  too  long  and  no  have  the  shine,  noboby  beside…

It’s  a  lonely  birthday…umm, I’m  o.k.!!

Even  if  I  cannot  see  you  and  I  don’t  know  where  you  are

you’re  always  still  in  my  heart.

"HAPPY  BITHDAY  MY  26  YEARS  OLD."

5 th  October  2008 / 02.26 a.m.

The Confuse between Believe or Conflict in my mind.

ในที่สุด…เราก็รู้จริงๆว่าเราต้องการทำอะไร ที่ไหน ยังไง เหตุผลเพราะอะไร?

แต่จนวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าทำไม ใครๆ ถึงไม่ฟังคำชี้แจงของเราบ้างเลย

เดือนนึงที่ผ่านมา…ตกอยู่ในสภาวะกดดันสุดๆ มันเหมือนกับ โดนบีบคั้น…
มันเหมือนความคิดเห็นของเรา…มันไร้ค่าในสายตาคนอื่นๆ แม้แต่คนใกล้ตัว
 
ในเมื่อเหตุผล ตั้งอยู่บนพื้นฐานของความไม่เข้าใจ
แล้วเราจะทำยังไงดี?
 
"การที่ต้องลงมือทำอาหาร ในสิ่งที่คนอื่นเค้าเตรียมเครื่องปรุงไว้ให้หมดแล้ว…มันไม่สนุกเอาซะเลย"
 
มันเหมือนกับ คนอื่นๆ พยายามจะจับเราไปวางไว้ตรงไหน ที่ไหนก็ได้
เหมือนจะบอกว่า เออ มีอะไรให้ทำ เอ็งก็ทำๆไปเหอะน่ะ – * – เลือกจังเลย แสสสส…
 
คนโน้นหางานธุรการมาให้…อีกคนหางานเซลล์มาให้ ส่วนอีกคน บอกว่าไปรับราชการที่บ้านเราดีมั้ย? – -*
เออ…เอาเข้าไปแต่ละอย่าง ชีวิตเรา…มันจับฉ่ายขนาดนั้นเลยหรอว่ะ?
 
ขอขอบคุณจากใจจริงในความหวังดี…ของทุกๆท่าน
แต่ลึกๆในใจ…ก็สงสัยนะ  เคยถามกรุกันก่อนบ้างรึป่าวว่าอยากทำมั้ย? ทำได้มั้ย? ชอบมั้ย?
ความชอบในสิ่งที่ทำ เราถือว่าเป็นเรื่องสำคัญมาก
เพราะมันหมายถึงความสุขของชีวิตการทำงานและอนาคตของเราเองทั้งนั้น
ที่เราพยายามจะบอกทุกๆคนคือ…มันไม่ใช่ว่า เฮ้ย เอ็งจบนิเทศฯมาหรอ? ช่างแม่ง งานหายาก
เพราะฉะนั้น มาขายประกัน กันเถอะพวกเรา – -* กำเวง
ถ้าสมมติว่า เราไปทำตามที่ทุกๆท่านเสนอมาจริงๆ…ชอบรึก็ไม่ สักแต่ว่าขอให้มีงานทำ
แล้วถ้าหากวันนึง เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรือปัจจัยใดๆ ใครผิด ใครเสีย
เสียทั้งคู่ไง ทั้งคนทำ…ทั้งคนฝากงานให้
เคยได้ยินสำนวนฝรั่งสำนวนนึง…เค้าบอกว่า
"คุณไม่ควรอาสาไปขับรถ…ถ้าหากคุณไม่ใช่พนักงานขับรถ"
หรือหมายความตรงๆก็คือคุณไม่ควรสาระแน…ในสิ่งที่คุณไม่ได้ถนัดกับมันจริงๆนั่นแหละ
 
"Working and mistake are always together, because no one can do the right thing all time."
การทำงาน กับเรื่องผิดพลาดมันเป็นของคู่กัน…
เพราะบนโลกนี้ ไม่มีใครที่จะสามารถทำสิ่งที่ "ถูกต้อง" ได้ตลอดเวลาหรอก
 
"เฮ้ย…เอ็งอย่าเลือกงานนักเลย…แสส ว่างงานเสือกจะเลือกแต่ที่หรูๆอีก!" – * -
 
คำพูดสั้นๆแค่ไม่กี่คำของใครคนหนึ่ง…แต่ฟังครั้งเดียว ดังก้องหูทุกคืนก่อนนอน
สรุปคือ…ปลง!
 
ในเมื่อทุกๆคนพยายามจะมาเครียดกับอนาคตของกรุนัก…กรุก็จะปลงแล้ว
มันอะไรกันนักหนาวะเนี่ย…>"<
 
นานมาแล้ว…ผู้ชายคนหนึ่ง มีพู่กันและจานสีอยู่ในมือ
เขาส่องกระจกและเริ่มวาดภาพ Portrait (ภาพคน ครึ่งตัว)ของตัวเอง ตามเงาสะท้อน
และเขาได้ส่งรูปนั้น ไปให้หญิงอันเป็นที่รัก ที่อยู่ไกลแสนไกล
จากวันนั้น เขาก็รักที่จะวาดภาพตัวเองและภาพอื่นๆ เขาวาด วาด และวาด
ภาพวาดที่มีชื่อเสียงมากที่สุด คือ ดอกทานตะวัน (Sun Flower)
กว่าศตวรรษแล้ว ที่ทุกคนบนโลก รู้จักชื่อเสียงจิตรกรผู้โด่งดังคนนี้เป็นอย่างดี
นามของเขาคือ Wanko (แวนโก๊ะ)
 
สิ่งที่ใจมนุษย์ทุกคนตามหา…นั่นคือได้ลงมือทำ ในสิ่งที่ตัวเองวาดฝันไว้
ถ้าวันนั้น แวนโก๊ะ ไม่หยิบพู่กันขึ้นมา ไม่ลงมือวาดภาพ และเลือกที่จะเก็บคิดถึงคนรักไว้ในใจแทนการส่งภาพวาด
หากเป็นแบบนั้น ก็คงจะไม่มีชื่อ แวนโก๊ะ อย่างที่เรารู้จักกันในวันนี้….
 
"สิ่งที่ใจมนุษย์ทุกคนตามหา…นั่นคือได้ลงมือทำ ในสิ่งที่ตัวเองวาดฝันไว้…"
หนทางข้างหน้า…อาจไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มีอะไรรออยู่บ้างก็ยังไม่รู้
แต่ไม่ว่าจะเกิดอุปสรรคดๆ ถ้าใจเลือกที่จะไปแล้ว ต้องรับมือกับมันให้ได้…
 
I think therefore I am… "ฉันจะเป็น ในสิ่งที่ฉัน ตั้งใจจะเป็น"
 
นี่ละ…ตัวกรู!
 
ตัดสินใจละ แพ็คกระเป๋า…เตรียมตัวเดินทางสู่แดนไกล! (>"<)/
 
จบ…สบายใจ…ไปนอน (-_-)Zzz
 
 
BENZ / 17th September 2008 / 03.17 a.m.
 
P.s. ฝนตกปรอยๆทั้งวันทั้งคืน…
ท้องฟ้าดูครื้มลงไป ตั้งแต่วันที่เธอไม่อยู่
"Wherever you are,  I’ll always missing you…"

If…

 
IF / Bread
 
If a picture paints a thousand words,
Then why can’t I paint you?
The words will never show the you I’ve come to know.
If a face could launch a thousand ships,
Then where am I to go?
There’s no one home but you,
You’re all that’s left me too.
And when my love for life is running dry,
You come and pour yourself on me.

If a man could be two places at one time,
I’d be with you.
Tomorrow and today, beside you all the way.
If the world should stop revolving spinning slowly down to die,
I’d spend the end with you.
And when the world was through,
Then one by one the stars would all go out,
Then you and I would simply fly away

 
ตอนนี้ฟังเพลงนี้ แล้วจะคิดถึงใครบางคนมากเป็นพิเศษ
ชอบประโยคนึงในเพลงที่ว่า
if a man could be two place at one time, I’d be with you
แปลว่า…ถ้าหากคนๆหนึ่ง สามารถอยู่ใน 2 ที่ได้ในเวลาเดียวกัน…ฉันจะไปอยู่กับเธอ
วันก่อนมีเรื่องงี่เง่า และเรื่องแปลกๆเกิดขึ้น ติดๆกัน
เรื่อง 2 เรื่อง ที่ไม่แน่ใจว่าทำให้ดีใจหรือจะอับอายเพราะความงี่เง่าของตัวเองดี?
ความงี่เง่ายังคงเดิม…แต่ว่าความคิดถึง ยังคงอยู่
เธอเอง…ก็ยังคงอยู่
ฉัน…อยากเป็นผู้หญิง…ที่สามารภบอกเธอว่า "คิดถึง" ได้อย่างเต็มคำ
อยากให้เธอรับรู้บ้าง…ว่าคนๆนี้ คิดถึงเธอ มากมายเหลือเกิน…
เฮ้อ…อยากหายตัวเป็นอากาศได้จังเลย
 
 
Benz 15 Sep 2008 / 03.26 a.m.
 Over…
 
ไม่รู้ว่าจะมีใครรู้สึกเหมือนเราไหม?
ทำไมบางครั้งการที่เราพยายามจะทำอะไรให้ถูกต้อง
แต่ก็ทำไม่ได้สักที
 
เมื่อเช้าสมองเบลอ…ที่จริงเบลอๆแบบนี้มา2-3วันแล้วละ
พอร่างกายฝืน…มันก็เหมือนกับเราพกมือถือที่  battery low  แบบขีดต่ำสุดๆออกไปกับตัวด้วย
แล้วมันก็จะส่งสัญญาณเตือน..ปี๊บๆ..ปี๊บๆ อยู่เป็นพักๆราวกับจะขอร้องเจ้าของมันว่า นู๋หิวแว้วววว
จากที่วอนขอไม่เป็นผล…ไม่กี่นาทีต่อมา แบตหมด เครื่องดับ ไร้การติดต่อสื่อสาร … อ่ะชิหายสิ!
 
มันเป็นการฝืนร่างกาย ที่ทรมานมากๆ…อาการเมาแล้วรั่ว ตื่นมาจำอะไรไม่ได้นั่นว่าแย่โคตรแล้ว
อันนี้แย่กว่าหลายเท่าตัวยิ่งนัก…เพราะอันนี้เรารู้ตัว(รู้แบบเบลอๆ50/50นั่นแหละนะ)
แต่สมองเราไม่สามารถสั่งการให้ร่างกายทำงานเกิน 2 อย่างพร้อมกันได้เลย
 
สาเหตุที่แท้จริง นั่นก็คือ ไม่หลับไม่นอนเลย เกินกว่า 24 ชม.ความจริงนับๆดูมันเกือบ 30 ชม.ด้วยซ้ำ
พอย้อนมาถามตัวเอง…แล้วทำไมแม่งไม่นอนว่ะ?
พรุ่งนี้มีทดสอบภาษาและสัมภาษณ์งานแต่เช้า ต้องรีบนอนและไปให้ตรงเวลา
แต่อนิจจา…เกิดมาก็เพิ่งค้นพบว่า การวิตกจริต ความเครียด ความกังวลใจ
ที่มันทำให้ข่มตาหลับไม่ลง มันเป็นยังไง
 
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตัวเองจะเครียดอะไรขนาดนั้น
หนังสือก็อ่านมาทั้งวัน บทสัมภาษณ์ก็ทั้งเขียนและซ้อมไว้แล้ว
น่าจะทำใจให้สบาย อาบน้ำ รีบนอนเนอะ จริงไหม?
การสอบสัมภาษณ์ ความจริงไม่ใช่เรื่องยาก ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยทำมาก่อนซะที่ไหนกันละ…
แต่เมื่อเช้านี้…เมื่อเช้านี้….ฮือๆๆๆ มันคือฝันร้ายชัดๆ T___T
 
เช้านี้ฝืนตัวเองอาบน้ำแต่งตัวทำผมอย่างเนี๊ยบ ออกจากห้อง 7 .30 ที่จริงเวลายังมีเพราะเวลาสอบคือ 9.30 น.
แต่เครียดจัดกลัวรถจะติด กลัวตัวเองไปไม่ทัน วิตกแม่งสารพัด
อัดกาแฟเข้าไปอีกแก้ว…เอาสิ ยังได้อยู่ๆๆ เดี๋ยวก็ผ่านไปได้ละน่า สู้ๆๆ
 
9.00 น. ยืนส่องกระจกอยู่ในห้องน้ำของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง ยังมีเวลาผัดแป้ง หวีผมได้อีก เช็คดูในกระเป๋า
ว่าลืมเอาปากกามารึป่าว ลืมเอกสารอะไรไหม
ทุกอย่างครบ โอเคมาก … เวลานั้นไม่ได้รู้ตัวเลยว่าสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่สุดที่ไม่ได้เอามาด้วยก็คือ  "สติ" …
ว่าแล้วก็ออกมากดลิฟท์เพื่อไปสู่ชั้น 4 แผนก HR
ข้อสอบมีทั้งหมด 100 ข้อ สอบวัดระดับแกรมม่า หมูๆ 45 ข้อ แล้วก็มีศัพท์เกี่ยวกับงานโรงแรมอีก  20 ข้อ
ที่เหลือยังมีอ่านบทสนทนาแล้วเลือกตอบ  การจับคู่ความหมายคำศัพท์  การเขียนเรียงประโยคที่ไม่ถูกต้องซะใหม่
เนื้อหาข้อสอบ…บอกได้เลยว่า มันระดับมัธยมต้นมากๆ..เหอะๆ(คุยหน่อยเฮ่อะๆเดี๋ยวก็ขำไม่ออกแระ)
 
ผ่านไปสักพัก…อ้าวทำไมกูยังอ่านข้อ 32 อยู่ แต่ทำไมกาไปถึงข้อ 38 แล้ว
อ้าวเมื่อกี้ 28 ต้องตอบ B 29 C 30C แล้วทำไมที่กาไปมันไม่ใช่ว่ะ?!?
เอ้างงๆ งงได้อีก *-* แก้ไขระนาว หลายข้อเลย เลอะเทอะไปหมดคราวนี้T^Tแย่แร้วๆ…
ยังมีต่อ–ยังงงต่อ พอหลังจากแก้ข้อที่ผิดเป็นถูกได้แล้ว  นั่งทำข้อต่อๆไป เชื่อไหม ยังผิดแบบนี้ได้อีกต่อๆกันอีก 2 ครั้ง!!
จากที่หัวต้องคิดข้อสอบแล้ว คราวนี้เครียดเพิ่มตรงที่เรียงข้อไหนไปกาไว้ไหน…ชิบหายเอย-มั่วไปหมดแล้ว!!!
ขณะที่กำลังงมๆ วุ่นวายกับกระดาษคำตอบตัวเองนั้น ก็มีเจ้าหน้าที่HRเดินมาบอกว่า น้องคะ เหลือ เวลาอีก 30 นาทีนะคะ
นาทีนั้น…สติขาดผึง! สติกรู หนีกลับบ้านนอนไปแล้ว -_-Zzz เหลือเพียงกรุ ที่มีแต่ตัวลอยมาจากบ้านจิงๆ
แล้วไม่รุเชียะรายอีก…เจ้าหน้าเดินมาย้ำเวลาทุกๆ5 นาทีเลย ตอนนี้มือทำข้อสอบพันกันไปหมด
…..
หมดเวลา เจ้าหน้าที่เดินมาเก็บข้อสอบจากนั้นเดินตามไปที่ห้องแผนกHR
นั่งจูนหัวสมองตัวเอง…ตอนนั้นหัวมันหนักมากๆๆๆๆนะ คอแห้งผาก ตั้งใจว่าจะขออนุญาตออกไปดื่มน้ำสักครู่ แต่…
"น้องคะ…เชิญทางนี้หน่อยค่ะ" นั่งลงอย่างว่าง่าย จะบอกคะแนนสอบเมื่อกี้ละมั้ง
 
HR:"Tell me about your experience?"
 
ปรัศนียา : "เห?!…คะ เอ๊ะ-เอ่อ you mean to my experience?" 
HR: "Yes."
 
ปรัศนียา : "uh..myexperience,…uh uh (*_+)" แงๆๆ…พ่อจ๋าแม่จ๋า—มาเอาหนูกลับบ้านที <(>"<)o
 
สรุปวันนี้…การสัมภาษณ์ล้มเหลวไม่เป็นท่า ประโยคง่ายๆ เบสิคๆไหลกรูลงเหวไปหมดและนึกไม่ออกเลยด้วย
พูดอะไรออกไปบ้างไม่อยากจะนึกถึงเลยโอยๆ…เสียงหาย เพราะคอแห้งมากๆ กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำ
เป็นไปด้วยความยากลำบาก พูดจาไม่เป็นประโยค พูดไม่รู้เรื่อง พูดไม่เป็นคำ ไม่เป็นห่าอะไรเลยว่างั้นเหอะวันนี้!!
มันเป็นความรู้สึกแย่จริงๆนะ แต่ทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้อีกแล้วจริงๆ  
 
สุดท้ายเราก็ต้องยอมรับคำประเมิณด้วยความเต็มใจ ต่อให้เตรียมตัวมาดีแค่ไหน
แต่ถ้าร่างกายไม่ได้พักผ่อนเลยมันก็แสดง ถึงความไม่พร้อม
HR: "เมื่อกี้ข้อสอบผลตรวจออกมาน้องทำให้ดี-ดีมากเลยละ แสดงว่าน้องมีพื้นฐานแกรมม่าที่ดี
       และประวัติของน้องก็เป็นถึง English Structor
       แต่พี่ก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมน้องถึง…สื่อสารไม่ได้?"
 
      11.00 น. เดินตัวลอยออกมาจากโรงแรมหรู…หัวมันเคว้ง  คิดถึงหมอนกับที่นอนเป็นที่สุด …
พูดจริงนะ…วันนี้ไม่เสียใจเท่าไหร่หรอก เพราะทำตัวเองเอง ไม่ยอมพักผ่อน
ผ่านมาแล้วก็ให้ผ่านไป ยังไงก็ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้
ได้แต่บอกตัวเอง ทำใจให้สบาย กลับบ้านไปนอน แล้วค่อยคิดว่าชีวิตกรุ-จะเอายังไงไปที่ไหนต่อดี
วันนี้ไม่เสียใจหรอก แต่เสีย self-motivate ในตัวเอง อย่างมาก…มากสุดๆเลยด้วย!!
"ทำไมน้องถึงสื่อสารไม่ได้คะ?"
ข้อความดังกล่าว…ยังคงดังแอคโค่หลอกหลอนกรุมาจนถึงตอนนี้!! (-_+’)>
 
เชียะ…(+_-‘)>
 
Benz  15 August 2008 10.54p.m.

 

LOVE
 Love is real,real is love
 Love is feeling,  feeling love
 Love is wanting               to be loved
 Love is touch,              touch is love
 Love is reaching,          reaching love
 Love is asking                
to be loved
 Love is you,           You and me
 Love is knowing We can be
 Love is free, free is love
Love is living,living love
 Love is needing
 to     be
loved
                                                                                                                   ….                                                                                     
                                                                                                                      ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                       ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                     ….
                                                                                                                      ….
                                                                                                                        LOVE  by JohnLennon                                                                                                                   

คุณเคยคิดถึงใครมากๆไหม? คิดถึงเค้ามากๆโดยที่เค้าไม่เคยรับรู้…

คิดถึงเค้ามากๆ…แต่เค้าคิดถึงแต่คนอื่น

คิดถึงเค้ามาก…มากยิ่งกว่าความรู้สึกเกินคำว่า..เพื่อน

น่าตลกจังที่ยังคิดถึงเธออยู่…ทั้งๆที่เธอ

ไม่เคยมองฉัน…ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่งเลย

ไม่มีสักครั้ง…ไม่เคยเลย

มันเป็นเรื่องน่าเศร้า แต่ในความเศร้า ลึกๆข้างในก็ยังมีความสุขนะ

ฉันมีความสุขที่ได้เห็นเธอเดินทางไปสู้สิ่งที่ตั้งใจ

ฉันดีใจที่ได้เห็นเธอได้ทำในสิ่งที่เธอชอบ

ฉันยิ้มเวลาที่นึกภาพว่า…ป่านนี้เธอจะกำลังทำอะไรอยู่นะ?

ฉันหัวเราะเมื่อตอนเธอบอกว่าฉันน่ารำคาญ

ฉันแกล้งหัวเราะ ในขณะที่หัวใจฉันกำลังร้องไห้…

เธอบอกว่า เพราะความงี่เง่าของฉัน ทำให้เรามิอาจพบเจอกันได้อีก

จากนั้น เราก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย…ไม่มีแม้เพียงคำพูดจากันสักคำ

1 ปี ผ่านไปแล้ว…ที่ฉันมีเธอได้ แค่ในความทรงจำ

ก็ไม่เป็นไรนะ สำหรับฉัน อย่างน้อยแค่ได้รู้ว่าตอนนี้

เธอสบายดี…นั่นก็เพียงพอแล้ว

ขอบฟ้าฝั่งที่เธออยู่ทางนู้นมันจะจบลงที่จุดเดียวกันกับที่ฉันมองอยู่ไหมนะ?

ไม่ว่าตอนนี้เธอจะอยู่ที่ไหน ขอให้เธอโชคดี

"ฉันรักเธอนะ"

P.S.  DEDICATE  FOR  MY  MAN  WHO  IS  TAUGHT  ME  KNOW  THE  MEAN  OF  "LOVE".

Benz   01.08a.m. 10 Aug 2008

*ดอกกุหลาบ ก้านล่องหนไปแระ ขี้เกียจแก้ 55+*

 
"What’s up!"

25 years of my life and still
I’m trying to get up that great big hill of hope
For a destination
I realized quickly when I knew I should
That the world was made up of this
Brotherhood of man
For whatever that means
So I cry somethimes when I’m lying in bed
To get it all out what’s in my head
Then I start feeling a little peculiar
So I wake in the morning and I step
Outside I take deep breath
I get real high
Then I scream from the top of my lungs
What’s goin’ on
And I say hey…
And I say hey what’s goin’ on
And I say hey…
I said hey what’s goin’ on
And I try, oh my God do I try
I try all the time
In this institution
And I pray, oh my God do I pray
I pray every single day
For a revolution
25 years of my life and still
I’m trying to get up that great big hill of hope
For a destination …
 
Benz
8 Jul 2008 – 01.24 a.m. 
 
 
 

Sometimes…

something never give us happy

although we’ve been waiting for them…

 for all our life time,

"I ‘m really missing you."

ตื่นนอนตอนเช้า ไม่อยากมาทำงานเร๊ย

แต่สุดท้ายก้อต้องตื่น…มามี๊สอนว่าหน้าที่ต้องมาก่อน

รีบเหาะมา เจ้านายก้อไม่มาซะงั้น  – -*

วันนี้ใช้เวลาผ่านไปอย่างเอื่อยๆ…เปื่อยๆ

แล้วเธอก้อ "ปิ๊ง!" onlineเข้ามา*-*

ถึงไม่รู้ว่าเธออยู่บนซีกไหนบนโลกใบนี้

ให้เธอรู้ไว้ว่า…เธอทำให้คนๆนี้ยิ้มได้เสมอ

Because you are my inspiration.

"เพราะฉันมีเธอ…เป็นแรงบันดาลใจ"

God bless you. (คิดถึง…ที่ซู๊ดดด!)>"<

 from benz to benz

23 Jun 2008

05.37 p.m.

 

ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.