"ความสมหวัง

เพื่อนของฉัน เธอ ยืนอยู่ตรงนั้น…

เธอ เดินเข้ามาหา  ความผิดหวัง

เธอ ผ่านผู้คนหลายหลาก

ไม่ได้ทักใคร แม้แต่ สวัสดี

 

เสียงคนทะเลาะกันอย่างกราดเกรี้ยว…

ท่ามกลางเสียงร่ำไห้  ระงมของผู้คน

เพื่อนของฉันนั่นเอง…

ความผิดหวัง  ผลัก  ความสมหวัง  ล้มลง

เขา  หยิบยื่นความผิดหวังให้  เธอ

แล้ว  ความสมหวัง  ก็ร้องไห้จ้า…

ความผิดหวัง  ยิ้ม  และเดินจากไป

และ  เขา  ก็เริ่มต้นทักทายผู้คนอีกครั้ง…

 

ฉัน,  ความยุติธรรม

กำลังยืนหลบ อยู่ในซอกมืด…

มองเห็นเหตุการณ์ตลอดทุกตอน

เสียงผู้คน ร้องไห้ระงม เซ็งแซ่

ความผิดหวัง  ดำเนินงานของ เขา ต่อไป

ฉัน  หันหลังกลับ

และเดินไปตามซอกตึก….ที่มืดแสนมืด"