โลกที่เธอไม่ให้ฉันไป / ตรัย ภูมิรัตน์

 
เปิดออกมาดูสักครั้ง ให้เห็นที่อยู่ในใจ
เรื่องราววันวานที่เธอเก็บไว้…ไม่ยอมปล่อยมัน
อดีตที่มีครั้งนั้น…ก่อนที่เราจะรักกัน
เหมือนไม่รู้จักเธอสักเท่าไร…
 
แอบเจ็บในใจทุกครั้ง ที่เห็นเธอเหม่อมองไป
คงมีอะไรที่เธอซ่อนไว้…ให้ไกลจากฉัน
อึดอัดอยู่ในใจ อยากรู้ความจริงเหมือนกัน
โลกที่เธอไม่ให้ฉันเข้าไป
 
อะไรที่เธอได้เจอ…แค่ไหนที่เธอพบมา
หัวใจเธอล้าหรือเจ็บมาเพราะใคร
ทำได้แค่ยืนข้างเธอ และบอกว่าฉันคนนี้เข้าใจ
เก็บคำถามที่มีไว้คนเดียว…..
จะมีวันที่เธอบอกฉันบ้างไหม?
จะมีวันที่เธอบอกฉันหรือเปล่า?

เก็บกอดความจริงนี้ไว้…เพราะรักเธอรู้ไหม
วันวานมันไม่มีความหมาย…ถ้าเรามีกัน
ถึงจะเจ็บแค่ไหน ฉันพร้อมจะยอมรับมัน โลกที่เธอไม่ให้ฉันเข้าไป
"โลกที่ฉันไม่มีวันได้เข้าไป"

 
               ….เพราะปาฏิหาริย์ไม่ได้เกิดขึ้นได้ทุกวัน เหมือนเธอกับฉันที่ไม่มีวันโคจรมาพบกันได้…..ที่ผ่านมา ฉันพยายามแล้วนะ แต่สุดท้าย……..ฉันก็ไม่สามารถปฏิเสธความจริงที่อยู่ในใจของตัวเองได้เลย
ว่า "ฉันคิดถึงเธอ" …แต่ฉันก้อทำอะไรไม่ได้ (-*-) นอกจากนั่งเหม่อลอย มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง…นั่งอยู่อย่างนั้น จนรุ่งเช้า…ฉันได้เห็นดอกไม้ยิ้มหน้าบานต้อนรับแสงแดดอุ่นของวันใหม่ ดอกไม้คงจะรู้สึกสดชื่น หลังจากที่ได้หลับไหลมาทั้งคืน….อืม ฉันอยากให้เธอเป็นดอกไม้จัง ฉันจะได้เป็นแสงแดด เธอจะได้รับความอบอุ่นจากไปหล่อเลี้ยงลำต้นของเธอให้แข็งแรงไง ดีไหม..??
 
                     น่าแปลกจังนะทั้งที่ฉันไม่ได้เจอเธอมาหลายเดือนแล้ว แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเหงาใจเลย เธอไปกับฉันทุกที่ ฉันไปเรียนเธอก้อไป…ฉันจะกลับบ้าน ก้อเห็นเธอดักรออยู่แล้ว เธออยู่ทุกหนทุกแห่ง เพราะเธอมีตัวตนอยู่ข้างในหัวใจเสมอ หากมีใครสักคนถามฉันว่า ฉันคิดถึงเธอบ่อยแค่ไหน? ฉันก้อจะตอบเขาไปว่า "คิดถึง….ตลอดเวลา"*-* งุงิ … ยิ่งเขียนก้อยิ่งนึกถึงนะวุ้ย! /(>_<)\อ๊ะม่าย คิดถึงอีกแย้ว..ว๊ายๆๆ!!
 
                     เรื่องมันน่าเศร้า ที่บางทีเราคิดว่าเราได้พบกับคนที่ใช่แล้ว ต้องเป็นเธอนี่แหละที่ฉันกำลังตามหา และฉันก็ได้พบแล้ว!! แต่ชีวิตมันมักไม่เป็นอย่างที่คิดเสมอไป หรืออาจเพราะพระเจ้าเล่นตลกกับฉัน?! …. ฉันน่ะกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่…ว่าถ้าฉันได้เจอเธอแล้ว ฉันอาจจะเผลอกระโดดหอมเธอหนึ่งฟอดใหญ่ๆ แล้วตะโกนบอกเธอดังๆว่า "คิดถึงจังเลย!!"(^^) หะหะ  แต่ฉันก้อทำแบบนั้นไม่ได้ ต่อให้ฉันรู้สึกดีกับเธอมากแค่ไหน เธอกับฉันก้อเป็นได้แค่เพียงเพื่อนกันเท่านั้น "แค่เพื่อนเท่านั้นจริงๆ" ….
 
                    เธอกับฉันก้อเปรียบเสมือนนาฬิกา เธอเป็นเข็มยาว ฉันเป็นเข็มสั้น เราสองคนต่างเดินไปข้างหน้า แต่เธอเดินเร็วกว่าฉัน ฉันตามเธอไม่ทัน (-"-) ….ในแต่ละวัน เราจะได้หยุดพบกันแค่ 2 วินาทีเท่านั้น คือตอนเที่ยงคืนและตอนเที่ยงวัน ช่วงเวลาที่เราทั้งคู่หยุดเดินอยู่ที่เดียวกันอย่างพอดี…แต่แล้วเธอก้อต้องผ่านไปอยู่ดี…ฉันก้อได้แต่ตั้งตารอคอยที่จะพบเธออีกครั้ง แม้จะสั้นแค่ 2 วินาที ใน 24 ชม.ก้อตาม
 
                    ความจริงฉันอยากพบเธอ อยากคุยกับเธอ อยากหัวเราะกับเธอ แต่เธอจ๋า….เพื่อนเธอคนนี้ไม่สามารถสบตาเธออย่างบริสุทธิ์ใจได้เลย….มีคนเคยบอกฉันว่า ฉันเป็นคนที่ซ่อนความลับของตัวเองไม่อยู่ แม้ฉันจะพยายามเก็บซ่อนมันไว้ แต่ยิ่งซ่อนเหมือนยิ่งเปิดเผย….มันแสดงออกมาทางแววตา ท่าทาง และการกระทำ โดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลย (>_<‘)เฮ้อ!!…เธอจ๋า…เธออย่ากังวลใจไปเลยนะว่าฉันจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายในโคจรชีวิตของเธอ เธอยังคงเป็นเธอ ส่วนฉันก้อยังคงเป็นฉัน…เธอกับฉัน-เราสองคนไม่เคยมีโอกาสได้คุยกันอย่างใกล้ชิดเลยสักครั้ง ฉันรู้จักเธอผ่านโลกของไซเบอร์…โลกใบน้อยที่โคจรอยู่รอบๆตัวตนของเธอ
 
                   "พื้นที่เล็กๆ" ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ถ่ายทอดอารมณ์และมุมมองความรู้สึกได้อย่างน่าคิด ฉันน่ะเคยรู้สึกนะว่า ลึกๆแล้วเรามีบางอย่างที่คล้ายกันมากเหลือเกิน … แต่ก้อนะ คำว่า "คล้าย" มันมีความหมายต่างจากคำว่า "เหมือน" ในความคล้ายกันก้อยังคงมีความแตกต่างกันอยู่ดี ในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ฉันคิดว่าฉันรู้จัก"โลก"ของเธอดี แท้จริงแล้ว เธออาจเป็น "จักรวาล"…ที่ฉันไม่สามารถเข้าถึงได้เลยก้อเป็นได้ หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ฉันก้อคงเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับเธอเท่านั้นเอง….  อีกหนึ่งเรื่องเศร้าๆของชีวิต(T^T)/ … แต่ก้อเป็นเรื่องเศร้าที่นึกถึงทีไรก้อทำให้ยิ้มออกมาทุกทีเลย ^^ (เอ๊ะยังไง??) ทำไมน่ะหรอ? เธอก้อลองส่องกระจกดูสิ…แล้วฝากบอกคนในกระจกด้วยนะว่า "คิดถึงมากๆเลยน๊า…" สู้ๆสู้ตาย!(>_<)/
 
P.s.ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจังเลย…ที่เกิดมา ได้รู้จักและได้คิดถึงเธอ^^
แม้ว่าเธอกับฉัน เรามิอาจโคจรมาพบกัน ดีใจนะที่โลกนี้มีผู้ชายอย่างเธอ….
(ขออุทิศแด่ My M.M.L.B …. เพื่อนผู้ชายที่น่ารักเสมอ….)
 
*แล้วตกลงที่เขียนนี่ หมายถึงใครกันละนี่??!!…(-*-)\งิงิ…น้อยใจจัง!
Barbie_girl   12 May 2006  02.11a.m.