"Out feet may leave home, but…our heart never!"
เมื่อเราออกจากบ้าน…สองเท้าเราออกเดินทาง
แต่หัวใจไม่เคยออกเดินทางไปไหนเลย…
"บ้าน…คือความรัก "           
 
           When I was young …. กาลครั้งหนึ่งนานมากๆแร้ว^^ มีเด็กหญิงคนหนึ่งลืมตาดูโลก เมื่อเวลา 11 นาฬิกา ของวันที่ 5 ตุลาคม (ปีไหนขอไม่บอก ..อิอิ) ทีแรกหมอบอกมาม๊าว่า เด็กคนนี้อาจจะไม่มีโอกาสรอด เพราะน้ำหนักสุทธิตอนคลอด แค่ 1.6 kg.เท่านั้น!! ไม่เชื่อก้อต้องเชื่อ *-* เพราะเด็กคนนี้อยู่ในท้องแม่แค่ 7 เดือน ไฮเปอร์มากทนไม่ไหวอยากออกมาไวๆ…พอออกมาเป็นไงล่ะ ตัวเท่าขวดเป๊ปซี่ลิตร (แม่ว่างั้น) ตัวเล็กจิ๋วเดียวเห็นแต่ตาที่โต๊…โต-*- แต่ก้อนะ…จนแล้วจนรอด ในที่สุดนู๋ก้ออยู่รอด และนอนอยู่ในตู้อบเป็นเวลา 3 เดือนแน่ะ….มาม๊าตั้งชื่อจริงให้ตามหนังที่กำลังเข้าฉายอยู่ตอนนั้นคือเรื่อง "ปริศนา" เพราะฉะนั้น…ชื่อจริงที่ได้มาคือ "ปรัศนียา" เอ๊ะยังไงเนี่ย-*- ?! (ปรัศนี = เครื่องหมายคำถาม / ยา =ผู้หญิง สรุป..ปรัศนียา แปลว่า ผู้หญิงช่างสงสัยใฝ่รู้มั้ง..เอ๊ามั่วไปๆ 555+) ส่วนชื่อเล่นคุณตาตั้งให้เพราะบอกว่าตาโตเหมือนตาไฟรถ Benz ซะงั้นน่ะ (-**-‘)\…
 
            นู๋เบนซ์ออกมาร.พ.ร่างกายก้อยังไม่แข็งแรง มีโรคประจำตัวต้องมารพ.รามาธิบดีทุกปี เพิ่งจะหายตอนอายุ 14 ขวบนี่เอง…งิงิ โตเป็นสาวแล้วก้อยังมีอีกโรคนึงนะ คือโรคภูมิแพ้..อาการมักจะกำเริบมากๆตอนที่เจอคนหล่อๆ (เง้อ-*-) แบบนี้เจอฟิล์ม รัฐูภูมิ คงจาตายแหงๆเยย…เหอๆๆๆ ล้อเล่นอ่ะอย่าคิดจริง … กลับมาบ้านวันนี้ ไปค้นเจอรูปเก่าๆสมัยตอนเป็นเด็กๆ…ดูไปก้อขำไป ตอนเด็กๆน่าร๊าก แก้มยุ้ยน่าหยิก…(ไหงโตมาดันกลายพันธุ์ซะงั้นเล่า??-*-) แต่บางเวลาก้อน่าตื๊บมากกว่าน่ารัก…เพราะซนยังกะลูกลิงเยย เหอๆๆ…ดูรูปจิ กินแต่ลูกอมฟันงี้หลอลี่หมด กำๆๆ…แถมไม่อายยิ้มกว้างโชว์ประชาชีซะงั้นน่ะนะ…มั่นซะเหลือเกินแม่คุ๊ณ *-*
 
            พอได้นึกถึงวันเก่าๆในวัยเด็กแล้วก้อได้แต่อมยิ้มอยู่คนเดียว…เป็นเด็กนี่ดีจังเลยเนอะ ทำอะไรใครๆก้อตามใจมีความสุขที่ซู๊ด…แต่แล้ววันเวลามันยังคงเดินต่อไปข้างหน้า วันวานมิอาจหวนคืน…สิ่งที่เหลืออยู่ให้นึกถึง ก้อคือความทรงจำที่เปื้อนรอยยิ้ม ^___^ นู๋เบนซ์ในวันนั้น ก้อคือ ผู้ใหญ่ที่ติ๊งต๊องในวันนี้…อิอิ แม้จะดำเนินชีวิตมาอย่างบ้าๆบอๆ(ในบางครั้ง)…แต่ก้อมีความสุขนะ ถ้าคิดว่าพรุ่งนี้จะดี แสดงว่าวันนี้เรากำลังแย่…ถ้าเป็นแบบนั้น เรามาทำวันทุกวันให้มีความสุข ดีไหม? HaPpy…กับชีวิต มีความสุขและใส่ใจกับสิ่งแวดล้อมรอบตัว แล้วเราจะได้เห็นคุณค่าจากบางสิ่งที่เราเคยมองว่ามันไม่มีราคา ชีวิตคนเรามันสั้นนัก หนทางข้างหน้าแม้มิอาจจะคาดเดาได้ ยิ้มสู้กันเถอะนะคะ … ยิ้มบ่อยๆทำให้หน้าอ่อนกว่าวัยด้วยน๊า^^ … ลองถามตัวเองดูสิว่า วันนี้เรายิ้มให้ใครบ้างแล้วหรือยัง??
 
 
"The meaning of  Family is…Father  And  Mother  Love  You!" 
  
 
P.s.แด่ความทรงจำสีจางของวันวาน….
Barbie_girl 03.05 a.m. 23 May 2006