ปีนี้เข้าเบญเพศ ช่างซวยจิง … รู้สึกได้ตั้งแต่ต้นปีละ ทำอะไรขลุกขลักมาตลอด
เมื่อเกือบ 2 อาทิตย์ก่อนนั้น พี่วินมอ’ไซค์ก้อพาไปซิ่ง ชนกะรถเก๋งอีก – -* ตอนชน ตัวนู๋ปลิว กลิ้งลงไปที่พื้นถนน
ได้ยินเสียงเบรคดังเอี๊ยดดดด…!! เงยหน้ามอง รถเมล์สาย 54 ผู้โดยสารเต็มคันรถ เบรกตรงหน้าไม่เกิน 3 ฟุตได้!!
(>"<)โอว…พ่อแก้ว แม่แก้ว!! ในเวลานั้นไม่มีอายแล้ว อย่าว่าแต่อายเหอะ แรงจะลุกขึ้นก้อไม่มี ต้องมีคนมาหอบไปไว้ข้างฟุตบาท
แล้วลำยอง…ก้อร้องไห้จ้า ส่งเสียงดัง เด็กๆแถวนั้นคงอายที่จะร้องแข่ง หุหุ ก้อคนมันเจ็บว้อย + ตกใจด้วย แมร๊ง…มาของกรุดีๆแท้ๆ-*-
ดีหน่อยที่เจอคนดี คู่กรณีใจดีโคตรๆเลยนะ พาส่งรพ.พระราม9 แผลไม่เป็นไรมาก…แต่ช้ำในนี่สิ จนตอนที่นั่งพิมพ์อยู่นี่ก้อยังมิหายดี
พอ 5 วันให้หลังจากที่รถชน ก้อโดนตู้ทับ(นิ้ว)เท้าอีก เล็บเกือบหลุด…อะจึ๋ย!! ตอนนั้นมันไม่เจ็บนะ ชาๆตึงๆ เดินลากเลือดไปเป็นทางซ้างั้นน่ะ
วันต่อมา…ยังจะหกล้มอีก เออ-*-เอาเข้าปายชีวิต มันจะซวยซ้ำซ้อนอะไรนักหนาฟร่ะ? พอดีฝนตกพื้นมันลื่น นู่วิ่งเร็วแบบ 4 x 100 ม. กะเพื่อนเพื่อจะหลบฝน
แต่…"โครม!" ซุ่มซ่ามเอง ลงไปท่าซ้าสวยเหมือนยิมนาสติกลีลา – – เรียกให้ใครช่วยก้อมิทันแล้ว กร๊ากกกกก…>"< ลำยองกลุ้มใจในชีวิตจิงๆนะ ชิชิ
 
แต่ก้อยังมีเรื่องดีๆอีกอีกเรื่องนึงนะ…ก้อคือในที่สุด ลำยองก้อมีห้องเป็นของตัวเองซ้าที^^’ หลังจากไปเกาะแกะชาวบ้านเขามาแรมปี
ห้องที่ว่า…ไม่หรู ไม่โก้ ไม่เก๋ แต่ถูกเฟ้ย ^_^ ห้อง 1800/เดือน บริเวณม.หอการค้าไทย ใครหาได้ถูกก่ากรุให้มาบอก ดีใจวุ้ย*-*
ห้องมีระเบียง แถมอีกด้าน ยังมีดาดฟ้าส่วนตัว น่ารัก กะทัดรัด คิกขุอะโนเนะ เหมาะกับการอยู่แบบโสดๆยิ่งนัก (มีดาดฟ้าไว้กินเหล้าแล้วเฟ้ย!)
อาจคิดภาพกันมิออก…ก้อลองนึกแบบที่ในหนังเกาหลี เวลาพระเอกมันไปอยู่ที่รันทดๆน่ะ จนๆหน่อย จะอยู่บนดาดฟ้า งื้ม แบบนั้นล่ะ…
ห้องของลำยองอยู่ชั้น 5 ค่ะ  แต่ว่า…"ไม่มีลิฟท์นะเจ้าคะ" เหอๆ ต่อไปนี้เดินขึ้น-ลงที่นี่สักเดือนนึง คงได้ผอมสมใจแน่ๆ
**คำเตือน…ไม่ควรเดินขึ้นหรือลงเป็นอันขาดในขณะมึนเมา เพราะอาจเสี่ยงต่อชีวิตและทรัพย์สินได้** อะหุหุ ถ้าไม่ระวัง เดี๋ยวได้เดี้ยงอีกหรอก
ขนของ 3 วันถึงเสร็จ เฮ้อ! ไม่รู้ว่าทำไมข้าวของๆคนๆเดียวมันถึงเยอะขนาดนี้ฟร่ะ- -* ไม่ได้ซื้อเพิ่มเลยนะแค่เอามาจากห้องเพื่อนและจากบ้าน เพราะมีทุกอย่างอยู่แล้ว
คิดไปคิดมา…เงยหน้าดู (ตอนลงมาข้างล่าง) กรุขนขึ้นไปได้ไงหว่า?? สูงโคตร บันไดก้อชันโคตร…นี่ชั้นถึกขนาดนั้นเยย – -* เออนะ อิอิ^^
ตอนแรกๆเลย จะมาเอาห้องชั้น 2 แต่เจ้ากรรม มาช้าไปไม่กี่ชม. มีคนเข้าไปก่อนตอนตี4กว่า เราไปติดต่อตามห้องเอาบ่าย 2 กว่าแล้ววันนั้น
แถมไม่ได้วางเงินจองไว้…เลยโดนเขาไปแ_กซะ(O_o)> Oh!My God!! อยากร้องไห้เป็นภาษาฮังการี T__T แต่แล้ว ลุงผู้ดูแลหอบอกว่ายังมีห้องว่างอีกนะ
ค่ะ…แล้วห้องไหนหรอ? ลุงบอกอยู่ชั้น 5!! ไหนฟร่ะ? – -‘ ทำไมนู๋นับได้แค่ 4 ชั้นอ่ะคะ? ลุงเลยบอกว่า อยู่บนดาดฟ้า^__^
 
นี่เอง…ถึงเป็นที่มาของ "สววรค์บนดิน ตอนอายุ 25 ขวบ => ( Too much heaven 25 years old.)"
อยู่ข้างบนนี้ ลมเย็นดี…แถมเห็นวิวรอบๆเลย ชั้น 2 เห็นอย่างกรุป้ะ? ไม่เห็นอ่ะเด๊ะ! โถ่ หุหุ ลมโกรก…แถมมีดาดส่วนตัวฟ้าว้อย*-*
Living it alone but Happy!! Original and ordinary like my life.(^__^)
ความสุขของคนบางคน อาจชอบห้องคอนโดหรู ตกแต่งภายใน ติดแม่น้ำ ฯลฯ ก้อว่ากันไป นั่นไม่ได้บอกว่าไม่ดี ก้อดีดิ ถ้ามีตังจะเอาแบบนั้นล่ะ
แต่ตอนนี้…มีงบแค่นี้ เพราะฉะนั้น เราต้องพอเพียงในแบบที่เราเป็นอยู่ หุหุ อยู่บนนี้ก้อเป็นสวรรค์ได้นะ แค่ชั้น 5 สำหรับเราก้อว่าสูงแล้วล่ะ>'<
จะทุกข์หรือสุข จะเป็นนรก หรือ สวรรค์ อยู่ที่จิตใจเราคิดให้มันเป็นไปทั้งสิ้น…แต่ว่าวันนี้
นู๋มีความสุข….ลั้ลลัลลาๆๆ ^_._^ อิอิ (เทอมนี้ตั้งใจเรียนละน๊า…เพ่น้องเอ๊ย!)
 
The End…. 10.17 p.m. 13 July 2007
Barbie_Lunista