รู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ ทำอะไรแมร่งติดขัดไปหมด…ทำไมหนอ?
เบื่อ..กลุ้ม..เครียด กินเหล้าไปก้อเท่านั้น ไม่ช่วยแก้ปัญหา แถมเสียเงินอีก – -*
วันนี้ก้อเอาแล้วครับพี่น้อง…มือถือกรู ไปซะแล้ว เซงจังว่ะ
เพราะถึงเครื่องมันจะเยินแค่ไหนอ่ะนะ แต่มันเป็นเครื่องที่ซื้อเอง T^T
 
หนึ่งเดือนที่ผ่านมา เดินสายกินเหล้ากับเพื่อนสาว เฮฮาเหลือเกิน
แต่ก้อพยายามไปเรียน รู้เรื่องบ้างไม่รู้บ้าง
ได้ท๊อปห้องมาวิชานึง ภาษาอังกฤษ…ดีใจโคตร*-*
ก้อยังดีที่มีเรื่องดีๆนะเนี่ย
 
ต่อไปนี้จะเลิกคิดถึงคนอื่นแล้ว…แมร่งเซง ไม่มีประโยชน์
คิดถึงไปก้อเท่านั้น นอกจากจะไม่บังเกิดผลแล้ว…ยังโดนเกลียดมาด้วย
ก้อโอเค ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่ละกัน
พระเจ้าคงไม่กลั่นแกล้ง ดลใจให้เราพบกันอีกหรอก
ชีวิตที่ไม่มีฉันอยู่ มันคงจะดีกว่าที่เคยเป็น
มันเซง น่าเบื่อ กับการที่เรานึกถึงใครสักคน
แต่กลับกลายต้องมาเสียความรู้สึกแบบนี้
เฮ้อ…เซง
 
แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงชีวิตเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเจอเขา
คนที่เราแคร์ที่สุดตอนนี้คือพ่อกับแม่ตะหาก
ใครหน้าไหน ก้อช่างมันเหอะ เซ็งแล้ว
เขาจะรู้อะไรบ้าง ที่เขาพูดมาแบบนั้น เขากลับไม่เคยรับรู้อะไรเลย
ไม่เคยรู้…และฉันก้อไม่มีวันจะบอกเธอ
ไม่ใช่เพราะคำว่า"รัก"…เพราะเราไม่เคยรักกัน
เธอน่ะ…ไม่เคยเห็นฉันเป็นเพื่อนด้วยซ้ำไปมั้ง
มีเหตุผลเดียวที่จะอยู่ในใจและตายไปพร้อมกับตัวฉัน
"เธอไม่มีวันรู้…และฉันก็ไม่มีวันจะบอกเธอ ขอเธอจงลืมฉันไป"
 
การกลับมาพบกันครั้งนี้ก้อดี  เพราะมันทำให้ฉันรู้ว่าฉันรู้สึกยังไง และเธอเป็นยังไง
เธอยังคงเป็นเธอ…ฉัน ก้อยังคงเป็นฉัน คนสองคนที่จะไม่มีวันมาบรรจบกันได้
ต่อไปนี้ขอให้โชคดีละกัน ที่เธอพูดไว้ว่าเธอเกลียดฉันมาก
ย้ำคำนั้นบ่อยๆ ฉันจะได้ลืมเธอไม่ได้
วันนี้…เธอก้อทำได้แล้วนะ
แต่สักวัน…ฉันจะต้องลืมเธอให้ได้…สักวัน
 
เบนซ์…เซ็ง-*-
เกือบตีหนึ่ง 1 September 2007