เริ่มต้นปีใหม่–หัวใจที่กะปรี้กะเปร่าทุกวัน…
แต่ไหงพอผ่านไปแค่เดือนเศษ…ความรู้สึกนั้นกลับแห้งผากจนไม่น่าเชื่อ
มันเร็วเหลือเกิน…ทุกอย่างเริ่มต้นและจบลงราวกับฝันไป!!
 
สิ้นเดือนนี้…จะเรียนจบแล้ว
ปี6–6ปีที่อดทนเรียนอย่างยากเย็นในรั้วมหา’ลัย กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว
ความรักของฉัน…ก็สิ้นสุดลงพร้อมๆกับภาระการเรียน…
แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกนะ
ในเมื่อตอนนี้ฉันก็ยังอยู่ได้…ยังหายใจได้
แค่ไม่มีเขา…ฉันต้องไม่ตาย…เรื่องแค่นี้เอง
 
แต่มันรู้สึกเซ็งๆชีวิต…ตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ชีวิตฉันวกวน…วนเวียนแต่กับคนสันดานเดิมๆ
ไม่ว่าฉันจะหยุดพักหัวใจไปนานเท่าไร…เมื่อกลับมามีความรักอีกครั้ง มันก็ไม่เคยมีอะไร…ที่แตกต่างกันเลย
 
บทเรียนครั้งแล้วครั้งเล่า…มันได้สั่งสอนฉันซ้ำๆว่า
ความหลอกลวงและความจอมปลอม….มักแฝงมาในภาพของความซื่อสัตย์เสมอ
 
ร้องไห้ไปแล้ว…ร้องไปตั้งเยอะแล้ว 14วัน ติดๆกัน ก็ดูเหมือนว่าน้ำตามันไม่แห้งสักที
แต่อยู่ดีๆ…วันนี้ก็หยุดร้อง…เมื่อนึกถามใจตัวเองว่า
ร้องแล้วเขากลับมามั้ย?
คำตอบมันก็คือไม่…
ในเมื่อคำว่า "ไม่รัก" มันไม่ต้องแปลความหมาย "ไม่รัก ก็คือ ไม่รัก"
มันก็เท่านั้นเอง…
ตัวของเรา…หัวใจของเรา…ความรักของเราที่ให้เขาไปทั้งหมด…เขายังไม่เห็นค่า
นับประสาอะไรกับแค่…น้ำตาของผู้หญิงคนหนึ่ง…ที่ไม่มีอะไรค่าในสายตาของเขา
 
เจ็บปวดไหม?…เจ็บ
ลืมได้ไหม??…ก็คงยัง
พวกผู้ชายไม่มีวันเข้าใจหรอกว่า…
ความรู้สึกของผู้หญิง…นั้นเปราะบางเพียงใด
 
สักวัน…เวลาจะพาฉันเดินไปข้างหน้า
เดินไปโดยลำพังด้วยตัวฉันเอง
ไม่จำเป็นต้องมีเขาอยู่ข้างๆอีกต่อไปแล้ว
ครั้งหนึ่ง…เขาเคยเปรียบเสมือนลมหายใจของฉัน
แต่เมื่อวันนี้ฉันไม่มีเขา…ลมหายใจฉันอาจติดขัด
แต่เขาก็ไม่ได้เป็นขาซ้ายของฉัน…ฉันยังคงเดินต่อไปได้
เดินได้…เดินไปเรื่อยๆ…ตามทางที่ฉันเลือกเอง
 
บทเรียนเดิมซ้ำๆอีกครั้ง…
และบทละครชีวิตน้ำเน่าเดิมๆที่เล่นอย่างไม่มีวันจบ
เหมือนหนังที่ฉายแล้วฟิล์มตกร่อง
มันจึงสะดุดซ้ำๆบทร้ายๆตรงนั้นให้เจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า
 
วันนี้…ตัวฉันเอง จะเป็นคนแก้ไขหนังม้วนนี้ให้จบลง
แม้มันอาจจะต้องจบลงอย่างปวดร้าว
แต่นั่นก็เป็นบทเรียนล้ำค่า…สำหรับฉัน-ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง
ไม่ว่าจะต้องจบยังไง เมื่อมันปิดฉากลง
ฉันต้องยิ้มและยอมรับผลในตอนจบนั้นด้วยความเต็มใจ
 
กลับมารัก…และเยียวยาหัวใจตัวเองให้ดี
เพราะชีวิตเป็นของฉัน…
ฉันกำหนดเอง…