ตั้งแต่ใช้ชีวิตมาอายุ 25 ปี ผ่านอะไรต่ออะไรมาก็เยอะ จนวันนี้อยู่ๆก็นึกถามตัวเองว่า
เราเกิดมาเพพื่ออะไร?? เป้าหมายในชีวิตคืออะไร?
ทำไมเรารู้สึกเหมือนกับว่า…เราแค่เกิดมา มีชีวิตอยู่ไปวันๆก็เท่านั้น
ทุกๆวันตื่นขึ้นมา เรียนจบมาก็ไปทำงาน งานๆๆๆๆ…ที่ทำไปโดยไม่รู้เลยว่าตัวเองชอบหรือเปล่า
ไม่เหนื่อยหรอกนะ…แต่ว่าเบื่อ เบื่อสังคมกรุงเทพฯ อยากกลับบ้านจังเลย…
 
เพื่อนที่อยู่ต่างจังหวัดบางคน…บอกว่าดีจังอยู่กรุงเทพฯ อยากมาอยู่บ้างจัง
เราอยู่มา6-7ปี ยังไม่รู้สึกเลยว่า ที่นี่มันน่าอยู่ตรงไหน
เมืองเล็กๆคับแคบ ที่ใครๆต่างก็พากันแห่มาอยู่แต่ที่นี่ จนแออัดไปหมด
เมืองเล็กๆที่ไม่เคยมีอากาศบริสุทธิ์ให้เราได้สูดลมหายใจได้อย่างเต็มๆปอดสักครั้ง
เมืองเล็กๆที่ความเจริญพัฒนา และเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่เมืองมีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลา แต่จิตใจของคนที่นี่ มันไม่ได้เจริญขึ้นเหมือนที่เมืองนี้เป็นเลย
หากมีแต่ กำลังสวนทางกันโดยสิ้นเชิง…
 
ตอนที่สอบตัวสุดท้ายเสร็จ ก็บอกแม่ว่า อยากกลับบ้าน
แม่บอกว่าไม่ให้กลับ อยู่ที่นี่หางานทำ หาประสบการณ์ไปก่อน
เราก็บอกว่า หางานทำที่บ้านก็ได้ แต่แม่บอกว่า อยู่บ้านมันไม่ก้าวหน้า- * –
เราก็สงสัยนะ…ว่าความเจริญกับความก้าวหน้าในชีวิต มันเลือกพื้นที่ด้วยหรอวะ
จริงอยู่ ที่บ้านอาจมีทางเลือกน้อยกว่าแต่เราคิดว่า มันคงจะมีความสุขมากกว่านี้
 
เราอยู่กรุงเทพฯมานานแต่เรารู้อยู่เสมอว่าเรามาจากที่ไหน
เราไม่เคยลืมว่าเราเป็นใคร?…
 
ชีวิตแย่ๆที่เราต้องเจอคนแย่ๆมาตลอด 7 ปีที่ผ่านมา เราถามว่าที่นี่เคยให้อะไรเราไหม
ที่นี่ให้การศึกษากับเรา ให้คำว่าบัณฑิตกับเรา แต่ที่นี่ ไม่เคยมีคนจิตใจดีสำหรับเราเลย
พระเจ้าอาจจะไม่เข้าข้างให้เราเจอคนที่ดีๆละมั้ง เราถึงเป็นแบบนี้
 
เจ็บครั้งแล้วครั้งเล่า … เจอแต่เรื่องร้ายๆเดิมๆ เหมือนมันไม่เคยจบ
คนบางคน…ทำให้เราเชื่อที่สุด ว่าเขาเป็นคนดี แต่เพียงข้ามคืน ความดีนั้นก็จางหายไปเหมือนหมอกในยามเช้า
คนบางคน…อยู่ต่อหน้าเราเป็นอีกแบบ อยู่ลับหลังเราเป็นอีกแบบ ทำไมวะ
คนบางคน…คนที่เรารู้สึกศรัทธาในตัวเขาที่สุด แต่ไม่นาน เขาเองก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ
ไม่อยากร้องไห้ อยากจะหัวเราะสมน้ำหน้าตัวเองมากกว่าแต่ก็หัวเราะไม่ออกเหมือนกัน
 
เรื่องเศร้าๆที่น่าตลกเรื่องเดิม…อาจจะจบลงในไม่ช้านี้
 
Benz  7/4/51