เกือบปีครึ่งที่ไม่ได้เขียนไดอารี่ เพราะรู้สึกว่าทุกครั้งที่เขียนแสดงว่าต้องมีเรื่องไม่สบายใจ-*-
นั่งทำงาน นั่งเหม่อลอย ว้าวุ่นในใจ…
มันเหมือนกับว่า สิ่งนี้ใช่สิ่งที่เรารอหรอ ความสัมพันธ์ครั้งที่แล้ว และคนที่กำลังจะมาล่ะ  เราแน่ใจแล้วจริงๆหรอ?
ชีวิตนี้เกิดมาไม่ใช่เพื่อจะไปกับใครก็ได้นะ…ถึงไม่เพอเฟ็ค แต่เห็นบ้าบอแบบนี้ก็เลือกนะวุ้ย – -*
หากชีวิตต้องมีการเลิอก ตัวเองขอเป็น ‘คนเลือก’ ดีกว่าต้องเป็น ‘ตัวเลือก’ สำหรับคนอื่น…
ทำไมชีวิตถึงต้องไปเกี่ยวข้องกับคนมีพันธะตลอดเลย ไม่เข้าใจ? สุดท้ายก็ต้องเป็นเราทุกทีที่เดินถอยหนึ่งก้าว
หนึ่งปีกว่าที่ผ่านมา ชีวิตผกผันขึ้นๆลงๆ แต่นี่ละหนอ ชีวิต Everything is possible!
ทุกสิ่งมีจุดเริ่มต้นก็ต้องมีจุดจบ แต่จบสวยไม่สวยยังไง เบื้องบนเท่านั้นคือผู้กำหนด…
เมื่อวานเราอาจเดินขึ้นบันไดปูด้วยพรมแดง  ใครจะรู้ว่าเดินๆอยู่วันหนึ่ง อาจจะโดนสะบัดพรมกลิ้งตกลงมาซะงั้น!
Drama ซะให้พอ…ถุยชีวิต!
อย่าไปโทษใคร อย่าไปร้องไห้ อย่าไปเสียใจกับดวง..โอกาสหรือโชคชะตา..ทุกสิ่งผ่านมาก็ผ่านไป
สิ่งที่ต้องคิดคือ จะเอายังไงกับชีวิตต่อไป
จะทำยังไงให้อยู่รอด…ทำยังไงจะอยู่ให้ได้ ด้วยตัวเอง…
 
ความฝัน…ยังเป็นเหมือนปุยเมฆ ที่พร้อมสลายเมื่อมีแดดมา
ตอนนี้มีความตั้งใจว่า ความฝัน คงไม่เป็นเพียงฝัน แต่มันจะเป็นรูปธรรม ที่จับต้องได้ ในเร็ววัน
 
เดินหน้าต่อไป…นู๋เบนซ์เอ๋ย…
 
สู้ สู้!
 
ลมหนาว…เช้ามืด…ใต้ฟ้าเมืองอันดามัน
4.38 a.m. Feb 14, 2010
Benz